چندان تأثيرگذاري دارند.
مينا ادهمي، فعال انجمن علمي دانشجويي نيز به مشكلات تعامل صنعت با دانشگاه اشاره مي كند و در اين باره ميگويد: «وزارت علوم دفاتري را به عنوان صنعت و جامعه در برخي دانشگاهها راهاندازي كرده است كه به طور تخصصي بر طرحهاي تحقيقاتي دانشجويان و نياز بازار كار وارد عمل شود، اما مسئولان اين دفاتر هدف اصلي شان را فراموش كردهاند، چرا كه دفاتر صنعت و جامعه تنها براي ارتباط گيري استادان با صنايع براي اعزام دانشجو به دورههاي كارورزي فعاليت ميكنند و چندان حمايتي از طرحهاي تحقيقاتي دانشجويان ندارند، به نظر ميرسد مسئولان وزارت علوم بايد بررسي مجددي در كاركرد اين دفاتر داشته باشند، تا دانشجويان در طول دوره تحصيل بتوانند ايدههاي خود را در آنجا مطرح و حتي عملياتي كنند.»
ادهمي معتقد است: «هماهنگ نبودن صنعت و دانشگاه موجب شده است تا اولويتهاي پژوهشي اين دو نهاد از هم جدا شود.»
وي نداشتن اطلاع مخترعان از تجاريسازي محصولاتشان را از ديگر مشكلات اين بخش ميداند و ميگويد: «به نظر ميرسد در اين زمينه اطلاعات بسيار كمي در اختيار مخترعان قرار گرفته است، مسئولان وزارت علوم بايد واحد درسي به سرفصل دروس دانشگاهي اضافه كنند كه دانشجويان با تجاريسازي ايدههايشان آشنا شوند، به علت نداشتن اطلاع كافي درباره تجاريسازي ايدهها دانشجويان هميشه در اين بخش با مشكل مواجه ميشوند و سؤال هميشگي مخترع اين است كه چطور اختراع خود را تجاريسازي كند.»
ادهمي به اين نكته اشاره دارد كه صنعت و دانشگاه همديگر را قبول ندارند نيازهاي صنعت به دانشگاهها منعكس نميشود مباحثي كه در دانشگاهها پيگيري ميشود براي بخش صنعتي هم ناكارآمد است، بيشتر فعاليتهاي دانشگاه تئوري است و صنايع هم بيشتر به دنبال علوم عملي ميگردند، علومي كه منجر به ثروت شود. اين ضعف دانشگاهها است و دانشگاهها بايد براي آن چارهانديشي كنند. صنايع هم بايد اولويتهاي پژوهشي خود را به دانشگاهها اطلاع دهند اين ضعف اطلاعرساني موجب شده است تا دانشجو و استاد مدام در حال تكرار تحقيقاتي قديمي باشند.»
نيروهاي دانشگاه كارآيي براي صنعت ندارند
برخي از مديران صنايع عادت كردهاند كه هميشه از قطعات خارجي در كارخانجات خود استفاده كنند و از سوي ديگر دانشگاهها هم عادت كردهاند كه نيروهايي تربيت كنند كه فقط آموزش محور باشند و نياز بازار كار را پاسخ ندهند. مهدي قائد رحمتي، مسئول واحد ارتباط با صنعت اتحاديه علمي پژوهشي دانشجويان فيزيك ايران در اين باره ميگويد: «آموزشهايي كه در دانشگاهها براي دانشجويان داده ميشود بيارتباط با نياز صنايع است، وقتي صنايع بخواهند نيروي تربيت شده دانشگاه را جذب كنند حدود دو ماه دوره آموزشي براي آن فرد برگزار ميكنند يعني دانشگاههاي ما دانشجوياني را تربيت ميكنند كه پاسخگوي نياز صنايع نيست.»
رحمتي با تأكيد بر اينكه تكنولوژي صنايع در برخي مواقع با دانشگاه هماهنگي ندارد، اظهار ميكند: «استادان برای اینکه ارتقاء پیدا کنند باید مقالاتی درISI ثبت کنند. همچنين دانشجويان نيز براي عضويت در بنياد ملي نخبگان بايد مقالاتي را در كنفرانسهاي مختلف ارائه دهند گاهي مواقع ما شاهد هستيم كه دانشجويان و استادان مقالههاي بسيار مهم و تأثيرگذاري را در بخش صنايع ارائه ميكنند، اما صنايع به علت نداشتن تكنولوژي به روز نميتوانند آن مقاله را عملي كنند.»
وي نبود اعتماد بین صنعت و دانشگاه را معضل مهم ميداند و ميگويد: «همه صنايع در داخل مجموعه خودشان يك پژوهشكده دارند، اين موضوع نشان ميدهد كه صنعت با دانشگاه هماهنگ نيست اگر صنايع به دانشگاهها اعتماد كنند و اجازه دهند پژوهشهاي مورد نياز صنايع در داخل دانشگاه انجام شود و پژوهشهاي انجام شده دانشگاهها در داخل صنعت توليد شود ميتوانيم به توليد انبوه در زمينههاي مختلف صنايع دست پيدا كنيم. اين وظيفه دانشگاه است كه نخبگان را در پژوهشكدهها جمع كنند تا آنان پژوهشهاي عملي انجام دهند.
حمايت از شركتهاي دانش بنيان
براساس آمار جهاني تقريباً از نيمي از پاياننامهها، مقاله استخراج ميشود و يكصدم پاياننامهها به اختراع ميانجامد و از آن تعداد يكهزارم به خط توليد محصول ميرسد، بنابراين اهميت موضوع ارتباط صنعت با دانشگاه در اينجا مشخص ميشود و بايد ديد كه مسئولان علم و فناوري كشور براي بهبود اين وضعيت چه تدابيري انديشيدهاند.
حميد مهديان، مديركل امور نوآوران و ارزشيابي وزارت علوم، در پاسخ به اين سؤال ميگويد: «مسئولان وزارت علوم لايحهاي را در حمايت از شركتهاي دانش بنيان و تجاريسازي اختراعات تدوين كردهاند، در اين لايحه امكانات و تسهيلات مناسب براي تجاريسازي ايده و همچنين حمايتهاي مالي از ايده مخترع پيشبيني شده است كه اگر اين لايحه در كشور اجرايي شود بسياري از مخترعان ميتوانند به راحتي ايدههاي خود را تجاري سازي كنند.»
وي مي گويد: «پاركهاي علم و فناوري و رشد براي ارتباط مخترعان و پژوهشگران با بخش صنعت در كشور راهاندازي شده است و پژوهشگران ميتوانند براي ثبت و آزمايش ايدههاي خود به اين پاركها مراجعه كنند همچنين محققان كشور بايد امكان ريسك داشته باشند، دولت بايد تسهيلاتي را در اختيار پژوهشگر قرار دهد تا محقق قدرت ريسك در ايده خود را داشته باشد.
خوشبختانه در اين بخش اقدامات خوبي انجام گرفته است اما به علت آن كه مديران صنعتي كشور اعتماد چنداني به پژوهش دانشگاهي و فعاليت درازمدت پژوهشگر ندارند محققان، دچار مشكل ميشوند
http://www.iran-newspaper.com/1388/10/1/Iran/4393/Page/19/Iran_4393_19_38829_NewsCut.jpg
کریم پورمرجان 
